albanie

The End of Poverty | Albanië

Geschatte leestijd: 6 minuten

 

“The current situation reminds me too much of the fable of the

farmer whose chickens are dying. The local priest gives one remedy after

another—prayers, potions, oaths—until all of the chickens are dead.

“Too bad,” says the priest, “I had so many other good ideas.”

― Jeffrey D. Sachs, The End of Poverty

 

De titel van deze post is genoemd naar het gelijknamige boek van Jeffrey Sachs; “The End of Poverty: How We Can Make It Happen In Our Lifetime“.

Armoede moet stoppen maar hoe doen we dat? En hoe doen we dat als we weten dat vele mensen geen idee hebben van de armoede die zich rond hen afspeelt. Ook ik had ooit geen idee van wat armoede is – en ik kan het ook niet weten aangezien ik nooit in armoede geleefd heb – maar mijn bezoek aan Albanië in 2013 opende wel mijn ogen en veranderde voorgoed mijn visie op de wereld.

albaa
Ohrid meer

Samen met mijn mama en zus was ik op reis naar Macedonië – een reis die we een jaar later opnieuw zouden maken. We verbleven langs de oever van het Ohrid meer. Het meer ligt half in Macedonië, half in Albanië. We besloten een bezoekje te brengen aan Albanië maar er werd ons aangeraden om een tour te doen aangezien dit deel van Albanië blijkbaar niet altijd even veilig is voor toeristen en de rit er naartoe verliep niet zonder obstakels.

Voor ik over mijn persoonlijke ervaring begin lijkt het me noodzakelijk om eerst wat achtergrondinfo te geven. Het communistisch regime (Stalinisme) in Albanië, Shqipëria in het Albanees, eindigde in 1991 – wat niet wil zeggen dat het daarna rust en vrede was. Een goeie vriendin van mij komt oorspronkelijk uit Albanië maar is op haar 5e met haar familie naar Italië verhuisd/gevlucht. Ze zegt dat de eerste herinnering die ze heeft, de eerste schooldag in Italië was. Van wat er gebeurde voor deze dag herinnert ze zich niks, uitgenomen één moment waarbij ze bij haar grootmoeder was en ze schoten op straat hoorde en ze zich moest verstoppen onder het bed en doodsbang was. Dit moet eind jaren ’90 gebeurt zijn aangezien ze geboren is in ’96. Albanië is een van de armste landen van Europa met een gemiddeld inkomen van €370 per maand.

 

Mijn ervaring

Eerst en vooral; het paspoortgedeelte… We hebben een uur moeten wachten aan de grens omdat ze onze paspoorten grondig wilden controleren of misschien omdat ze gewoon even P1130086.JPGwilden pauzeren en een koffietje drinken, we’ll never know. Daarna; de wegen. Geen asfalt in Albanië (of toch alleszins niet in de gebieden waar ik geweest ben), neen, aarde! En niet zomaar aarden wegeltjes, eerder wegeltjes met putten en bulten waardoor ik dacht dat de bus misschien wel zou omkantelen. Toen kwamen we eindelijk aan in een woestijnachtig gebied om lunch te hebben in een soort restaurant waarvan de bovenverdieping geen muren had, enkel een paar balken hier en daar, er was echter wél een dak.alba1.jpg

Daarna; de stad Pogradec. Pogradec is arm, vuil, vervuild, lawaaierig en grijs. Wat me
opviel was dat er geen enkele vrouw over straat liep, sterker nog, ik denk dat ik geen enkele vrouw gezien heb. Enkel mannen die om het luidst hun weg maakten door de stad. De grote helft van de bevolking is Moslim. Of het daar echt gevaarlijk was/is, weet ik niet maar er was wel een bodyguard met pistool bij ons. Overdreven? We’ll never know.

alba.jpg

Wat me het meest verwarde in deze stad was dat er aan de kant van het meer luxueuze
hotels stonden en letterlijk aan de andere kant van de straat kapotte, vuile gebouwen. En in die hotels komen bedelende kinderen die op school zouden moeten zitten en aan hun toekomst werken maar daar krijgen ze de kans niet voor. The Albanian Lie. En jammer genoeg is Albanië niet het enige land waar dit gebeurt.

P1130064.JPG

Na Pogradec trokken we verder en stopten we in een klein dorpje (waarvan me de naam ontglipt is) dat er veel mooier en vredevoller uitzag dan het dreigende Pogradec. In tegenstelling tot Pogradec liepen er wel vrouwen op straat (in traditionele kledij meestal met een soort hoofddoek) en de mensen waren er vriendelijk. Ik herinner me dat ik helemaal achteraan in de groep liep, een paar meter achter mijn familie en ik zag een oud vrouwtje wol spinnen op het balkon van een huis, met gebruik van gebaren vroeg ik de familie of ik een foto kon nemen en ze stemden enthousiast toe. Daar bleef het niet bij, ze nodigden me zelfs uit om binnen te komen. Wat ze precies zeiden zal ik nooit weten maar vriendelijkheid is een taal die iedereen begrijpt.

P1130107.JPG

P1130127 - kopie.JPG

Op de terug weg naar Macedonië duurde het 2u voor de Albanezen ons lieten gaan. Achja, wat maken die 2u ook uit, Albanië heeft mijn kijk op het leven veranderd en dat is veel meer waard dan 2u.

Is het de moeite om naar Albanië af te reizen? Ja. Maar daar moet ik wel bij zeggen dat je, als je expliciet een reis naar Albanië wil plannen, ga aub naar de Albanese Riviera. Het is er net zo mooi als aan de overkant van de zee (Italië) maar er zijn geen toeristen. Het deel waar ik geweest ben is het alleen maar waard als je een rondreis wil maken door Albanië of als je verblijft in het stadje Ohrid (zoals in mijn geval) en je dus makkelijk een tour kan boeken naar Albanië. Albanië is sowieso een budget bestemming. Als je er meer dan €15 verdoet per dag (accommodatie + voedsel + een bus of taxi hier en daar) is dat veel.*

Enkele weetjes

  • In de kleine dorpen (zoals het kleine dorpje waar ik geweest ben) zijn er soms oude vrouwen die zich volledig als man kleden en zich zo gedragen, aldus mijn Albanese vriendin. Niet omdat ze genderdysforie hebben maar omdat je als man meer mag en zo ook meer macht hebt.
  • In het zuiden van het land ligt het dorpje Lazarat. In Lazarat wordt weed geteeld op grote schaal. Zeker niet aan te raden om te bezoeken aangezien de bevolking geen pottenkijkers duldt. In deze video zien we 2 Hollanders die undercover filmen in Lazarat. Inderdaad, het is nog extremer dan je gedacht had.
  • Toen het communistisch regime gevallen was en Albanië eindelijk contacten kon leggen met de rest van de wereld werd natuurlijk Coca-Cola geïntroduceerd als 1 van de eerste buitenlandse producten. Wat voor ons normaal is, is voor de ander een raadsel en Coca-Cola wás ook een raadsel voor de Albanezen. Ze dronken er namelijk niet van, ze gebruikten het als shampoo…
  • Er bestaat geen McDonalds
  • Het merendeel van de auto’s die je ziet zijn oude Mercedessen I wonder where that came from… en gordels kennen ze niet.
  • Een groot aantal van de kinderen leiden aan chronische ondervoeding
  • En last but not least: Moeder Theresa was Albanees!

Waar?

kaart alb.jpg
Uit Google Maps

Pogradec ligt aan de grens van Macedonië en Griekenland.

En zoals je kan zien ligt het ook vrij dicht bij Italië. De stranden zijn hetzelfde. Het enige verschillende is dat het veel duurder en toeristischer is in Italië.

* Let wel; ikzelf reis altijd zo goedkoop mogelijk. Dus als jij iemand bent die in luxehotels wil verblijven dan betaal je natuurlijk meer dan €15. De €15 per dag geldt voor budget reizen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s