chiapas·Mexico·verhalen

De Vreemdste Eerste Date Ooit; “Reddingsoperatie Maria” | Mexico

Geschatte leestijd: 4 minuten

Als je denkt dat alle eerste dates bestaat uit samen iets gaan drinken of ‘s avonds uit gaan dan heb je nog niet veel meegemaakt of misschien ligt het gewoon aan mij en trek ik vreemde mannen aan.  Mijn eerste date met een knappe, getatoeëerde, broodjes verkopende Mexicaan leek eerder op een liefdadigheidsactie ipv een echte date.

Neen, Maria is niet zijn moeder of zus. Maria is ook zijn buurvrouw niet en al zeker niet zijn ex.

Maria is een vis.

Het soort vis dat normaalgezien ‘s avonds in de kookpotten belandt.

Flashback naar 5 dagen ervoor

De hostel is leeg en ik zit op m’n gemak in de tuin het boek WILD van Cheryl Strayed te lezen wanneer ik opeens iemand “señorita!” hoor roepen. Ik kijk verstrooid om. Wie durft mij zomaar uit mijn concentratie wakker te maken? Een niet zo mis ventje die voor het poortje staat met een rieten mandje overdekt door een rood dekentje – als het een meisje geweest was, was het roodkapje geweest, daar durf ik op te wedden (excuseer voor alle -tje woorden hier, ik weet gewoon niet hoe het anders te beschrijven valt). Blijkbaar verkoopt hij veggie broodjes! Komt goed uit, dan moet ik niet meer naar de winkel achter lunch.

We praten even en dan vertrekt hij terug, op tocht door San Cris om broodjes te verkopen (met al die stoned hippies in town moet dat wel geen probleem geweest zijn).

De dag daarna komen we elkaar weer tegen op straat.

De dag daarna weeral.

En de dag daarna.

De dag daarna ook en dan, dan vraagt hij me eindelijk eens uit. Het begon zo; hij vertelde over zijn huisdier – een vis die hij Maria had gedoopt – die van woonplaats (lees: vijver) moest veranderen. Mijn date, laten we hem K. noemen want ik vind de expressie “mijn date” nogal ongemakkelijk, was enthousiast aan het vertellen hoe hij maanden gezocht heeft naar een perfecte nieuwe thuis voor de vis van zijn dromen en eindelijk, eindelijk had hij iets gevonden. Hij vroeg zich af of ik deel wilde uitmaken van deze expeditie en… aangezien ik mezelf voorneem om tijdens mijn reizen altijd “JA” te zeggen, kon ik dat aanbod toch niet afslaan…?

Op naar de vijver waar Maria eerste woonde, K. nam een emmertje om Maria in te vervoeren naar de andere kant van de stad waar haar nieuwe thuis was, een vijver in het cultureel centrum. De emmer was echter niet zo licht en K. er maar aan sleuren en hijgen en in zichzelf vloeken (denkende dat ik hem niet zou verstaan omdat het in het Mexicaans was maar hoho, ik had toen al Mexicaanse-scheldwoord-lessen gekregen dus ik begreepvoilasi alles wat hij zei tot in de puntjes). Op een bepaald moment kletste er een grote plas water uit de emmer, recht op de schoen van een vent -oops- gelukkig was Maria er niet mee uit gekletst.

Eindelijk aangekomen in het cultureel centrum, een oude man van de groendienst stond ons al enthousiast op te wachten – steunende op een hark. Blijkbaar had K. de groendienst van San Cris op de hoogte gebracht van het speciale gebeuren want eens we verder in de tuin kwamen stond ons nog een groepje oude gemeentewerkers op te wachten. Allemaal even blij en enthousiast (het geluk zit hem in de kleine dingen). Ik begon zelfs te geloven dat ze blijer waren om Maria te zien dan mij (ik die nooit concurrentie heb, kreeg ineens concurrentie van… een vis, en het zag er dan nog naar uit dat zij ging winnen ook -.- ). Op een bepaald moment, na alle dromerige blikken op de vis geworpen te hebben, besliste K. dat het genoeg was en wilde Maria haar nieuwe thuis laten zien. Hij duwde een iPad in mijn handen en verwachtte dat ik zou filmen hoe hij Maria ‘vrij’ liet in de vijver. De mannen van de groendienst stonden er allemaal even enthousiast bij terwijl ik K. filmde en Maria op haar gemak het water in zwom. Ze leek zich te jeunen.    K. en het groepje van de groendienst heeft daar zeker nog 10 minuten staan kijken naar hoe Maria rondzwom in haar nieuwe woonplaats. Ze zouden er goed zorgen voor dragen zeiden ze.

Daarna wandelden we terug naar de oude woonplaats van Maria -waar K. werkt – en hebben we daar op het dakterras nog wat tequila (eww) en een drankje gemaakt van vreemde Mexicaanse planten en kruiden gedronken.

In mezelf had ik al lang beslist dat we beter vrienden zouden blijven. Versta me niet verkeerd, ik ben een dierenvriend maar ik weiger de concurrentie aan te gaan met een vis. Zoveel zelfrespect had ik toen nog.

Meer heb ik hier niet over te zeggen. Indien iemand een nog vreemdere (eerste) date heeft gehad, please let me know zodat ik ook eens kan lachen.

END

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s