chiapas·Mexico·ruins·verhalen

Overgeven en Maya Steden | Mexico

Geschatte leestijd: 5 minuten

Drie Australiërs, twee Mexicanen en ik. Allemaal tegen elkaar gepropt op de achterbank van een oude collectivo op weg naar enkele Maya ruines in de Mexicaanse staat Chiapas, genaamd Toniná. “Toniná” betekend “groot stenen huis” in Tzeltal (een Maya-taal). De
inwoners van Toniná (geregeerd door een bitcherige koningin, aldus onze Maya gids) waren naar het schijnt vrij agressief en leefden in constante oorlog met de nabij gelegen stad; Palenque.

Palenque is veel beter bekend onder toeristen dan Toniná. Als je een oude Maya stad wil bezoeken zonder ook p1170294maar één toerist te zien, dan is Toniná the place to be.

De stad werd uiteindelijk verlaten in de 10e eeuw na Chr.

Terug naar die krappe achterbank in het krakkemikkige busje zonder airco; na 15 minuten kwam het eerste obstakel: topes. Een woord dat ik nooit meer zou vergeten. Eerst vond ik het grappig, 10 minuten later vervloekte ik mezelf voor het boeken van deze tour. Er waren 400 topes (=verkeersdrempels) op deze lange weg waar we 2,5u zouden op rijden…

Nooit eerder in mijn leven was ik wagenziek geweest maar op dit moment dacht ik werkelijk dat mijn laatste uren aangebroken waren. Een bezorgde Mexicaanse medereiziger gaf me een of ander pilletje – tegen wagenziekte waarschijnlijk. Ik was hem ongelofelijk dankbaar. Ik had weldegelijk een beschermengel, en hij zat enkele zetels voor mij in de collectivo! Jammer genoeg hielp het pilletje niet.p1170293

Ik was gelukkig niet de enige zieke aan boord, mijn Mexicaanse vriendin had het ook ferm zitten. Ze schreeuwde iets naar de chauffeur en we mochten vooraan bij hem gaan zitten. “Nu ga ik me veel beter voelen”, dacht ik bij mezelf. Maar neen, van beter voelen was geen sprake. En de chauffeur mij maar goeie raad proberen geven (via mijn vriendin die de tolk van dienst was) en niks hielp, niks hielp. Slapen zeker niet want hoe kan je in godsnaam in slaap vallen als je op punt staat een busje onder te kotsen?

p1170265
Moet ik daar écht op?

Eindelijk, na een 2,5u durende rit, kwamen we toe ergens in the middle of nowhere waar de
ruines zouden moeten zijn.

Over de ruines zelf ga ik hier niet te veel vertellen. Alleen; warm en vochtig, vreemde insecten, veel en zeer hoge tempels met enorm steile trappen (klim er aub niet op als je hoogtevrees hebt – er is letterlijk niks voorzien om veilig op de top te geraken en terug naar beneden klimmen is nog erger) en prachtige uitzichten.

De terugweg; vreemd genoeg werd ik niet ziek maar ik ben wel niet meer terug gegaan naar de achterbank. Mijn vriendin en ik hadden onze plaats wel gevonden; vooraan bij de chauffeur. De chauffeur vond dit blijkbaar ook niet zo erg want hij babbelde er maar op los over allerlei maatschappelijke thema’s. Ik heb vrij veel bijgeleerd over de samenleving in Mexico, p1170237allemaal dankzij de chauffeur, en natuurlijk ook dankzij mijn vriendin die een perfecte tolk was en hier en daar ook iets toevoegde aan de conversatie.

In de tour was een maaltijd inbegrepen maar de weg naar het restaurant was versperd. De leerkrachten in Chiapas en de grenzende staat, Oaxaca, waren al 3 weken aan het protesteren, bussen in brand aan het steken, wegen versperren en reclameren tegen de overheid. De reden hiervan? Enkele lagere school leerkrachten werden doodgeschoten toen ze die 3 weken geleden aan het protesteren waren over veranderingen in het schoolsysteem die zouden ingevoerd worden. Zo zie je maar, wij mogen nog blij zijn met ons Belgen landje, moesten betogingen hier op dezelfde manier aangepakt worden als in Mexico, dan was het volledige personeel van de NMBS al lang uitgemoord.

Mijn blog draait echter niet om politiek dus ik ga geen statements maken. Niet over Mexico, niet over België. Punt.

Terug naar de geblokkeerde wegen. Ineens besloten enkele gemaskerde en gewapende leerkrachten dat we toch door mochten. Ze zouden de boomstam die dienst deed als blokkade weg trekken indien wij 30 pesos( = €1.5) betaalden (niet 30 pesos per persoon hé, 30 pesos per voertuig). Niet dat het veel hielp want later waren er andere blokkades en bleven we maar toertjes rijden zonder ons eindpunt te bereiken. Chauffeur had er genoeg van en besliste te stoppen aan een typische taco ‘eetplaats’ (een BBQ en enkele plastieken tuinstoelen overdekt door een partytent van Coca-Cola).

Na goed gegeten te hebben reden we, zonder te veel obstakels tegen te komen, terug naar San Cris.

En hier eindigt dit verhaal.

Meer foto’s:

p1170277

13650623_10210403436181301_2032143557_n
Best thing about solo traveling? Meeting people.

p1170266

p1170248
Gids
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s